Eindejaarsgedicht

Hoe onzichtbaar het ook scheen

Het ging de hele wereld overheen

Was het een onbekend ziektevenijn

Dan wel de angst voor dood en pijn

Verwoestend, splijtend als een zwam

De mens maakte er een drama van

Emoties aanwezig overwoekerend

Als in woestijn, alleen, zo klein

Waar zou de Ene in dit alles zijn?

Staat U er boven, onder, middenin?

Waar wij niet begrijpen

Zal U de hand reiken

In leven en in dood

De allergrootste nood

Wij kijken naar omhoog

Verlangend naar de regenboog

Wij roepen, schreeuwen uit

Waar wij niet weten

Vergeef ons alle ongeloof

En waar wij waren doof

Voor elkander

En U, de Ander

Redt ons uit onze stulp

Kom ons te hulp

Wij willen echt het goede doen

Elkaar de hand reiken

De Omega tegemoet

O redt dan, neem ons allen mee

Naar d’ oneindige hemelse wereldzee

Tot die tijd wij blijven hopen

Moedig de mouwen opstropen

Naar liefde streven

In vertrouwen te leven

 

Delen:

Gerelateerde blogs

Behoefte aan onthaasting

Zeven redenen om de stilte op te zoeken

Alleen in de stilte Het is stil in het klooster. Naast een oude man met …

Lees meer
Behoefte aan onthaasting

Less stuff is more silence

Spullen weg doen De laatste jaren probeer ik bewust om te gaan met spullen. Vooral …

Lees meer
Behoefte aan onthaasting

Nieuw seizoen!

Aan het begin van het werkseizoen sta ik stil bij mijn nieuwe plek en bij …

Lees meer