Eindejaarsgedicht

Hoe onzichtbaar het ook scheen

Het ging de hele wereld overheen

Was het een onbekend ziektevenijn

Dan wel de angst voor dood en pijn

Verwoestend, splijtend als een zwam

De mens maakte er een drama van

Emoties aanwezig overwoekerend

Als in woestijn, alleen, zo klein

Waar zou de Ene in dit alles zijn?

Staat U er boven, onder, middenin?

Waar wij niet begrijpen

Zal U de hand reiken

In leven en in dood

De allergrootste nood

Wij kijken naar omhoog

Verlangend naar de regenboog

Wij roepen, schreeuwen uit

Waar wij niet weten

Vergeef ons alle ongeloof

En waar wij waren doof

Voor elkander

En U, de Ander

Redt ons uit onze stulp

Kom ons te hulp

Wij willen echt het goede doen

Elkaar de hand reiken

De Omega tegemoet

O redt dan, neem ons allen mee

Naar d’ oneindige hemelse wereldzee

Tot die tijd wij blijven hopen

Moedig de mouwen opstropen

Naar liefde streven

In vertrouwen te leven

 

Delen:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Gerelateerde blogs

Behoefte aan onthaasting

Nieuw seizoen!

Aan het begin van het werkseizoen sta ik stil bij mijn nieuwe plek en bij …

Lees meer
Behoefte aan onthaasting

Vertraag, adem en verwonder

Burn-out en preventie Wie bekend is met burn-out zal het herkennen: je hebt geen energie …

Lees meer
Zoeken naar verbinding

Eindejaarsgedicht

Hoe onzichtbaar het ook scheen Het ging de hele wereld overheen Was het een onbekend …

Lees meer